به نام او

از باغچه ی پیرم ، سیبها را دزدیدند ؛ تمام دلخوشیهایم را ..

اما ، تو ماندی ؛ شُکرت ... دوستت دارم

من مدیون توام ..!!

آهای خدا ... با توام ، حواست کجاست ؟!

نگاهم کن               

زود پیر شدم ..

موهای سپیدم سلام می رسانند ، و ممنونند برای مهمان دنیا شدن

چشمان خسته ی من می دانند که تورا نمی بینند ، و نخواهند دید

اما حرفهای بزرگی با آسمانت دارند ..

گونه هایم از اشکها شاکیند ..

لبانم .. چه جالب است !! تَرَکهایشان شبیه زخم سینه است !

حنجره ام .. !! این یک معجزه است !! بلندترین صدایش نام توست ؛ حرف عشق ..

سینه ام و قفسش ...

زندانی قفس سینه ام نا آرام می تپد ، نظمِ بی نظم زندگی ..

شکرت .. ماندنی ...!

اَه ... بازهم این سردردِ لعنتی شروع شد